Als je wat meer tevreden bent kabbelt alles wel door. Het stroompje in het beekje kabbelt en kabbelt. Ik bedacht me in de trein dat als je wat meer tevreden bent, je minder onderwerpen hebt om over te tiepen. Waardoor ik mezelf meteen afvroeg of de wat minder tevreden mensen dus bloggen.
Waardoor ik figuurlijk een hand voor m'n mond sloeg want ik hoorde al drommen bloggers fel 'nee' knikken. Stel je voor zeg, allemaal best ontevreden bloggers die blogden over hun achtbaan leven. Moeders met poepjes van kinderen en zwangeren met opblaastieten. Single mannen die heel erg gelukkig waren in hun uppie, single dames met enorme leuke banen en een uitstekend sociaal leven. Ja, want stiekem, stiekem waren ze gewoon dik ontevreden. Nee, dat was een verkeerde veronderstelling.
Ik kreeg email met een tip om vanavond te kijken naar nederland 3. Op nederland 3 kwam een docu over de ideale man. Met een plotseling opkomende uitslag in mijn nek bedacht ik me dat ik best tevreden was over de niet ideale man. Wat zou perfectie teweeg brengen? Volgens mij een portie ontevredenheid.
Maar ik voel me dik tevreden de laatste tijd. Het kabbelt zich maar voort. Soms ligt er een kleine steen in het beekje waar het watertje vloeiend langsstroomt, maar ik voel me dik tevreden en vol vertrouwen dat uiteindelijk. alles. goedkomt.
Blikbagger is het verschijnsel dat een (pop)liedje met veel electronische tierelantijnen tot stand gekomen is. Het luistert naar blik. blikbagger dus.
10:21 PM //
geklooi.
Nadat de kinderen uitgespeeld waren met de grote wigwam, die ze van een oud twee persoons dekbed gemaakt hadden en ik aan een hoepel aan het plafond bevestigd had, gingen we sap drinken aan tafel.
'Wat heb jij gedaan in het weekend?' vroeg ik aan R. (3 jr.)
Er hing een witte poster, donkergrijze letters, groot, op de glazen deur. Een gedicht van Martin Bril. Ik las de woorden, weloverwogen, terwijl ik het geroezemoes om me heen hoorde.
Een Turkse man zat naast een Turkse vrouw. Hij zuchtte diep. "Ik kan niet langer wachten." zei hij zachtjes tegen zijn vrouw. Ik bekeek zijn gelaat. Hij was bleek. Hij zuchtte nog een keer en leunde met zijn ellebogen op zijn knieen, handen onder zijn kin naar voren. Sloot zijn ogen.
Er speelde een kind aan de houten tafel. De blokken vielen om. Zij lachte. Pakte de blokken een voor een en stapelde weer. Moeder bekeek een oude Margriet. Bladerde zonder echt te lezen door de gekreukelde stukken tekst.
Het gedicht had ik niet onthouden. Waarover het ging wist ik niet meer. Ik las het woordje 'keerkracht.' Maar er stond veerkracht. Maar toen ik mijn naam hoorde, meeliep met de lange man, glimlachte ik. Keerkracht klonk zoveel malen krachtiger.
Keerkracht. De kracht om te keren. Zoals een keuze die je maken kan. De vrijheid van keren. Om te veranderen van afslag, kruispunt of rotonde. ...