| met-k.com | |
|
donderdag 2 juli 2009 Meet the Blog-Art initiatiefnemers. They're talking tennis.
( 8:28 PM ) karin r.
klik. # Soort van kriebels in je buik.
( 3:48 PM ) karin r.
Toen ik afgelopen zondagmiddag stond te wachten bij de ingang van parkpop, want #filosoof zou ons kaartjes geven om backstage te kunnen, voelde ik heel langzaam iets borrelen. Een soort van opwinding. Een langzame opborreling van uitermate genieten in het kwadraat. Toen #filosoof de kaartjes aan ons gaf, en we door de ingang naar binnen liepen, de muziek door luide boxen kwam en de zon op onze gezichten scheen, kreeg ik gewoon goeie kriebels in mijn buik. 'Hebben jullie dat nou ook?' vroeg ik. De twee mannen schudden hun hoofd. Of #CultureS haar hoofd schudde kan ik me even niet meer herinneren. Nee, zij hadden er geen last van. Daar fronste ik even mijn wenkbrauwen van. Hoe kon dat dan? Het voelde als kinderlijke spanning. Als een soort van nervositeit maar dan omdat je niet wist hoe het ging zijn, maar wel graag heul snel heen wilde om te zien en te ontdekken hoe het dan wel zou worden.  Hoe kon het dat ik dat wel voelde en zij niet? Waar lag dat aan? Is het iets dat sommige mensen nooit kwijtraken of zijn er mensen die het nooit gekend hebben? Heb jij dat ook? Of niet? Het ding is doen!
( 10:52 AM ) karin r.
Naar aanleiding van dit blogstukje hier mijn reactie: Het is ook zo dat mensen die eerst willen onderzoeken op de voorhand zekerheid wensen. Dat gaat niet als je een idee hebt dat nog niet eerder gedaan is. Je zult met elk ideetje, plannetje in je hoofd, moeten gaan stoeien, proberen en doen. (doen!) Veel mensen laten zich ook enorm afschrikken door het 'uitprobeersel'. In hun ogen moet iets namelijk meteen goed zijn anders faal je. Ik geloof niet dat als je iets gaat proberen en het werkt niet dat je dan gefaald hebt. Je hebt gepoogd iets te doen. Dan doe je het erna anders. De ‘ja maar’ mensen, Kritische Noten en Onderzoekers willen op voorhand zekerheid. de Informatievinders. De Bewijspeoples. De creatievelingen zoeken het idee op en gaan aan de slag. Doen. Doen! # 'So Long Blogging, Hello Lifestreaming!'
( 9:59 AM ) karin r.
Met ietwat verbazing las ik op aboutblank een stukje over Steve Rubel, een van de grootste promotors van weblogs, en dan vooral op het gebied van public relations. 'Blogging feels old. Publishing today is all about The Flow. Posterous, my new home, feels more like flow and where the web is going so it's time for me to do the same with my publishing, which will become daily once again!' Met 'the flow' bedoelt hij tools zoals Twitter en FriendFeed. In een reactie reageerde ik met: 'De vergelijking o.a Twitter en bloggen is naar mijn idee van de zotte. Daarom zal een weblog blijven; diepte, tekst, aanvulling. Twitter is micro. Beperkt.' Zou het webloggen langzaam tenonder gaan doordat andere, snellere middelen zoals social media tools als Twitter, Facebook en Friendfeed effectiever blijken? Ik denk namelijk dat er een ding vergeten wordt. Hier de voordelen en de meerwaarde van het bijhouden van een weblog: Doordat een weblog zoveel kenmerken heeft op een pagina, kun je heel veel kanten op en zul je de meerwaarde zien en ervaren van webloggen. Je hebt de kans om langere teksten; recensies, columns, gedachtengangen te beschrijven met als groot voordeel de reactiemogelijkheid. Het voordeel daarvan is directe interactie met 'het publiek'. Het publiek kan meedenken, kritiek leveren en aanvullen. Dat komt jouw weblog alleen maar ten goede. Doordat op een weblogpagina middelen te gebruiken zijn; zoals agenda, fotoblog,tagcloud, bundeling van categorieen, archief, widgets, etc is er zodanig diversiteit dat iedereen die op je weblog komt ergens wel 'aan zijn/haar trekken komt'. Wie op zoek is naar een artikel uit 2007 zoekt in het archief, wie wil zien wanneer er een meeting is, een event of iets anders dat georganiseerd wordt via het weblog kan noteren in zijn/haar agenda, wie zich wil aansluiten bij je twitteraccount kan aanmelden en meedoen en wie wil lezen en reageren doet dat. Voor professioneel gebruik is een weblog ideaal. Het bouwen van een weblog is goed te doen met wordpress, blogger of andere weblogbouwers. Met een team van mensen kun je taken verdelen zodat het minder van je tijd inneemt. (En zoveel tijd neemt het niet in.) Je kunt mensen warm maken en houden door ze mee te nemen in de wereld van jouw werk(plek) en foto's laten zien, video's. Interactie is in deze tijd niet weg meer te denken. Omdat het wat oplevert. Mensen zijn geraakt, nieuwsgierig, uitgedaagd en betrokken. Door het bijhouden van een weblog nodig je mensen uit in je keuken. Dat kan je privekeuken zijn maar het kan ook je werkkeuken zijn. Als het je werkkeuken betreft, zie daar de voordelen van in. Doordat je mensen als het ware uitnodigt in je werkkeuken, raken zij betrokken bij het ontstaan en de voortgang van een produkt, een event of een bedrijfsvoering. Die betrokkenheid is nodig om minder afstand te kweken tussen jou en je publiek. En daar is een weblog ideaal voor. Om terug te komen op mijn eerste opmerking. Twitter is microbloggen. Geweldig als netwerktool en korte boodschappen. Het kan makkelijk geintegreerd worden in je weblog. Daar zijn widgets voor. Mijn punt is eigenlijk deze: Met een weblog kun je juist lifestreamen. # woensdag 1 juli 2009 Inburgeren. Deel 3.
( 9:29 AM ) karin r.
In het zuiden des lands zijn fietspaden overzichtelijk. Sommige fietspaden zijn zelfs rood. Nee, niet omdat die Brabo's anders niet snappen dat het een fietspad is, ik hoor die Hagenezen al grappend smurken. Het is een hele belevenis om in het Haagse een beetje rond te fietsen. Naast het feit dat gros van de mensen niet op- of om kijkt als zij een fietspad oversteken, zijn soms de fietspaden zo verweven met de grote weg en de binnenstad dat soms ongelukken in een klein hoekje zitten. Vooral als je niet gewend bent om langs voetgangers, rollators en 45 kilometer autootjes te slalommen. Fietspaden in Den Haag houden soms ook zomaar ineens op. Een zomaar opgeheven fietspad zorgt voor mensen van buiten voor enorme verwarring. 'Waar moet ik nou heen?' en 'Waar is ie nou?' zijn doodnormale kreten voor geimporteerde Brabo's die fietsen in Den Haag. Bovendien is men in het Haagse de fietsbel vergeten. Als je gezellig met zijn tweetjes aan het fietsen bent, op zowaar een fietspad breed genoeg om heel snel met stuur in elkaar te geraken, en iemand moet voorbij, dan fietsen zij rakelings langs de buitenste fietser heen. Dat gaat negen van de tien keer net goed. De geimporteerde Brabo heeft al tig hartverzakkingen te verwerken gehad, vooral in de eerste weken fietsend door de Haagse straten. De fietsbel zal wel 'uit' zijn daar. Straks ook hier te lezen. # dinsdag 30 juni 2009 Dus. Ik Ben.
( 9:25 PM ) karin r.
Laatst bedacht ik me dat er in zoveel jaren bloggen, ik mezelf (beter) heb leren kennen en de ander mij heeft leren kennen. Ik ben.  Hoeveel ben ik van hier of daarbuiten? Hoe zien anderen mij? Wie ben ik zonder blog? Wie kan ik zijn zonder tekst? Ik word herkend. Soms. Daar. Ik mag zijn. Dus ik ben. Labels: dichtjes, ikke, pics, projectje # |
|
